Waarheen met Europa? Dat is de vraag die centraal stond op het congres van 24 april. Deze vraag werd vanuit verschillende gezichtspunten belicht. Waar liggen de grenzen van de bevoegdheden van Europa? Deze vraag was nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. Vast stond wel dat besluiten nemen met 25 landen in plaats van 15 landen niet eenvoudiger worden zal. Europa moet zich dan ook gaan richten op haar kerntaken. Deze moeten worden vastgelegd in een basisverdrag en niet in een Europese grondwet.

De geografische grenzen van Europa was een tweede aandachtspunt. Een bijzonder actuele vraag met de uitbreiding voor de deur. Ook deze vraag was nog niet zo eenvoudig van een antwoord te voorzien. De discussie richt zich op dit moment op de toetreding van Turkije. Dit land moet aan het einde van dit jaar uitsluitsel krijgen of het kan toetreden of niet.

Deze vraag was lastig. Eén van de sprekers was, onder voorwaarden, niet tegen het Turkse lidmaatschap. Bij de anderen lag dit gevoeliger. Turkije is volgens hen een land dat grotendeels buiten Europa ligt en daarnaast cultureel en religieus verschilt van de andere EU-lidstaten. Ook op het gebied van de criteria van Kopenhagen zijn er nog vele tekortkomingen, Veel van deze punten hangen samen met de identiteit en staatsstructuur van het land. Zij stonden daarom afwijzend tegenover een Turks lidmaatschap van de Europese Unie. Aan het einde van het congres was de kloof niet gedicht en ook voor het komend jaar zal de Turkse toetreding een onderwerp blijven dat menig persoon zal bezighouden.

In de media is op verschillende plaatsen en wijzen aandacht aan dit onderwerp gegeven. 
In de eerste plaats is er het voorbereidende artikel van Bas Belder en Dick Jan Diepenbroek. 
Vervolgens is er een verslag van het congres in zowel het Reformatorisch Dagbladals het Nederlandse Dagblad.
Naar aanleiding van het congres zijn in het Nederlands Dagblad een artikel en  commentaarverschenen, waarin nader werd ingegaan op de standpunten ten aanzien van de toetreding van Turkije tot de EU.