Nederland haalt ruimschoots de doelstelling als het gaat om regelgeving die betrekking heeft op verpakkingen en verpakkingsafval. Toch heeft de Europese Commissie Nederland voor het Hof gedaagd. Vandaag gaat Hans Blokland in de plenaire vergadering dieper op dit onderwerp in.
__________________________________________________________________________

Het uitgangspunt bij deze wetgeving is beperking van de milieugevolgen van verpakkingen. De manier waarop de geformuleerde doelstellingen gehaald worden kan eventueel per lidstaat verschillen. Helaas moeten we constateren dat de Europese Commissie hier anders over denkt, getuige het feit dat de Commissie op 17 december 2002 besloot Nederland voor het Hof te dagen. Dit terwijl in Nederland de doelstellingen ruimschoots worden gehaald doordat er gewerkt wordt met een vrijwillig convenant tussen het ministerie van VROM en het bedrijfsleven. Deze manier zal ook in deze richtlijn erkend moeten worden. In compromis-amendement 31 wordt dit gedaan, hoewel ik de eisen nog wel erg strak vind.

Ik erken dat de doelstellingen van deze richtlijn ambitieus mogen zijn, maar toch dient deze kwestie niet uit te lopen op een conciliatie. Zeker niet als er over de andere punten overeenstemming is met de Raad. Met het idee dat export van verpakkingsafval alleen mag meetellen voor het behalen van de doelstellingen als de exporteur het bewijs levert dat de terugwinning en/of de recycling plaatsgevonden heeft in omstandigheden die gelijkwaardig zijn aan de communautaire regelgeving, kan ik bijvoorbeeld van harte instemmen. Minder blij ben ik met het feit dat de discussie over mechanische recycling weer uitgesteld wordt, zodat we nog steeds met onduidelijkheid blijven zitten.

Tenslotte, MdV, vind ik toch echt dat cadeauverpakking onder de definitie van verpakkingen dient te vallen.

Hans Blokland