Nieuwskanaal voor: Weblog Peter van Dalen (ChristenUnie Europees Parlement)

Reisverslag Turkije deel 3: De waarheid over de Aramese christenen

Wed, 21 Dec 2011 11:06:45 +0100

Hoogtepunt van de reis naar Oost-Turkije was het bezoek aan het aloude klooster Mor Gabriel. Dit klooster bestaat al sinds het jaar 397 na Christus. Maar ook andere bezochte kloosters zijn al in de 4e of 5e eeuw na Christus opgericht. Ik heb met vele geestelijken van de Aramese christenheid indringende gesprekken gevoerd. Uit al die gesprekken is mij ��n ding geheel duidelijk geworden: de onteigening van de gronden van verschillende kloosters lijkt een juridische kwestie, maar is dat zeer zeker niet.

Aramese christenen zijn in Turkije tweederangs burgers. Als de Turkse regering praat over mensenrechten en democratie is dat mooipraterij. Turkije heeft geen oog voor minderheden. Heel duidelijk is dat geworden uit de opzettelijke “Verelendung” die de regering Erdohan toepast. Wanneer Aramese christenen na jaren van achterstelling en discriminatie vertrekken, worden woningen en kerken verlaten. Sommige dorpen zijn nagenoeg geheel verlaten. Kerken of dorpen opknappen is er beslist niet bij: de staat mikt bewust op de “Verelendung”. In één dorp wordt zelfs de aloude kerk op feestdagen door de imam gebruikt als moskee. Is een dorp eenmaal verwaarloosd en verlaten, ja dán wordt de staat actief en eigent zich alle grond en bezittingen toe.

Ten aanzien van kloosters en de erbij behorende gronden past Ankara een soortgelijke tactiek toe: vanaf 2008 zijn regionale bestuurders tegen kloosters onteigeningszaken begonnen. Men weet dat het voor veel kloosters lastig is om exact aan te geven, welke gronden er bij horen: als een klooster al zo’n 1600 jaar bestaat, trekt men daar alle originele eigendomspapieren niet direct uit de kast! Zo is ook het grootste en bekendste klooster, Mor Gabriel, in de tang genomen. Het klooster stuitert heen en weer tussen rechtbanken in de regio en op nationaal niveau, en wordt stap voor stap murw gemaakt.

Het jaar 2008 is niet toevallig: de regering Erdohan zat toen stevig in het zadel. En vond het kennelijk tijd de strijd tegen de Aramese christenen met open vizier te starten. Dat is de waarheid over de Aramese christenen. Steeds meer Aramese christenen, ook hier in Europa, zijn het zwijgen daarover zat. Ze willen dat de waarheid op tafel komt en voor iedereen te horen is. Ik heb die waarheid van verschillende mensen te horen gekregen. Het geeft mij extra energie om op te komen voor de Aramese christenen in Oost-Turkije. Bid u voor deze broeders en zusters. En laat tot u doordringen de luxe positie waarin christenen in Nederland en Europa verkeren! Of zijn wij te vet geworden en daardoor slecht ziende? Ga dan komende zomer op reis naar Oost-Turkije: kom over en zie!

Peter van Dalen is in Turkije. Zowel in Istanbul als Oost-Turkije heeft hij gesprekken met kerkleiders en bestuurders. Vooral de situatie van de Aramese christenen staat centraal in zijn bezoek. Voor het RD houdt hij een reisverslag bij. Vandaag zijn laatste bijdrage.

Lees hier deel 1 en deel 2.

Reisverslag Turkije deel 2: Kernwaarden van het christelijk geloof zijn liefde en respect

Wed, 21 Dec 2011 11:05:41 +0100

Maandag 5 december naar Oost-Turkije. Het 'hart-land' van de Aramese christenen, Tur Abdin. Na een bezoek aan de provinciegouverneur in Mardin op naar de kerk van de Veertig Martelaren in die stad. In het jaar 250 na Christus werden veertig mensen vanwege hun christelijk geloof door Romeinse soldaten omgebracht. De priester van de Aramese christelijke kerk toonde vol trots een zeer oud boek waarin alle namen van deze martelaren stonden opgetekend. Jaarlijks wordt hun sterven op een speciale zondag herdacht.

De priester vertelde dat er de laatste jaren wel enige ruimte was gekomen om het geloof te belijden. Zo had hij onlangs een conferentie van imams toegesproken en aldaar Jezus Christus Gods Zoon genoemd. Dat geloofden de moslim-voorgangers niet, maar indien hij dit 10 jaar geleden had gezegd was Mardin in rep en roer uitgebroken. Toch is de situatie voor de Arameeërs niet gemakkelijk. Ze zijn geen eersterangs burgers: ze mogen geen politieagent, rechter, militair of officier van justitie worden. Onlangs was een lid van de kerk in dienst getreden als bewaker van het vliegveld, en dat was al een enorme stap vooruit geweest.

De priester vond het moeilijk dat hij en z’n gelovigen overal de schuld van kregen. Zo werden zij er zeer op aan gekeken dat in het westen cartoons waren gemaakt van Mohammed. Die cartoons keurde hij geheel af. De priester: “De kern van het christelijk geloof is liefde en respect. De cartoons tonen dat geheel niet. Zo moet men niet met elkaar omgaan!” Elke zondag komt de gemeente bijeen. Er zijn zo’n 350 leden zodat de kerk iedere zondag stampvol zit.

Vervolgens door naar een klooster bij Mardin. Ontvangst door de aartsbisschop van de provincie. Deze metropoliet gaf aan dat de laatste eeuw ongeveer 95% van alle gelovigen was vertrokken. Velen verhuisden naar Europa. Ook in Syrië kwamen ze terecht: daar zijn sommige dorpen nog 100% Aramees. Men vertrok vanwege een mengeling van overwegingen, waarbij de moeilijke economische en godsdienstige omstandigheden steeds de hoofdrol speelden.

De metropoliet sprak over het huidige Turkije als een paradox. Soms ging het beter en kwam er meer ruimte voor de eigen geloofsbeleving, dan zat het weer tegen. Met name de situatie van de vele kloosters bezorgden hem hoofdpijn. In de afgelopen jaren is veel grond onteigend. Soms omdat de kloosters nalatig waren geweest in het goed vastleggen van de eigendomsrechten van de grond. Meestal verloor men de landerijen vanwege onbekendheid en gebrek aan durf om de onteigeningen met juridische middelen te aan te vechten. Ook zag hij diverse ontwikkelingen met zorg aan: zo was er onlangs in de stad Midyat een leraar aangesteld die nauw verbonden was met de Hezbollah. Beseffen wij in Nederland wel, hoe bevoorrecht wij zijn?!

Lees hier deel 1 en deel 3.

Reisverslag Turkije: deel 1

Wed, 21 Dec 2011 11:04:02 +0100

Istanbul is een wereldstad. De duurste winkels zijn er te vinden. Exclusieve kantoorgebouwen staan langs de Bosporus. Deze zeeverbinding deelt de stad in 2 helften: het Europese deel in het westen, het begin van Azi� op de oostelijke helft.

In de stad woont een grote Aramese gemeenschap. En niet alleen daar: eveneens in diverse Duitse steden, Amsterdam en Enschede wonen gemeenschappen van Aramese christenen. Gemeenschappen groter dan die nu nog in het oorspronkelijke land wonen. Het “hart-land” van de Arameeërs is in Oost-Turkije. Vele dorpen liggen er waar nog Aramese christenen wonen. De steden Mardin en Midyat zijn hun belangrijkste woonplaatsen. Beide steden liggen op enkele tientallen kilometers van de grens met Syrië. Bij de steden liggen nog tientallen oude kloosters. Het bekendste klooster is Mor Gabriel, het klooster van Sint-Gabriël. Daar hoop ik komende dinsdag te zijn. Daar wordt ook nog de aloude taal gesproken, het Aramees. Vermoedelijk de oudste taal ter wereld. Gesproken door de Here Jezus Christus zelf.

Vele Arameeërs zijn in de loop der eeuwen vertrokken uit hun 'hart-land', dat zij Tur-Abdin noemen: berg van de dienaren van God. Vanwege hun christelijke geloof zijn ze vele malen vervolgd en werden velen gedood. Met als tragisch dieptepunt het bloedbad aangebracht door Turken én Koerden in 1915. Het jaar waarin én Armeniërs én Arameeërs werden afgeslacht. Arameeërs zwermden weg vanuit hun 'hart-land', ook naar buiten Turkije. Momenteel wonen er naar schatting nog enkele duizenden in hun originele gebied. Net zoveel als in Amsterdam.

Zondag 4 december hebben we in Istanbul de evangelische Duitse kerk bezocht. Die bestaat dit jaar 150 jaar. In 1861 hebben Duitsers hier hun eigen kerk opgericht. Dat is groots gevierd met onder andere diverse (orgel-) concerten en de “Festgottesdienst” op zondag. Het hoofd van de Evangelische Kirche in Deutschland (EKD), dominee Schneider, kwam over om de dienst te leiden.

Lees hier deel 2 en deel 3 van het reisverslag.

Vol indrukken terug uit Ca�ro

Tue, 29 Nov 2011 11:59:51 +0100

Met Jo�l Voordewind, Gert-Jan Segers en anderen ben ik weer teruggekeerd uit Ca�ro. Heel veel gesprekken. Heel veel indrukken. Wat gaat dit Egypte nog allemaal meemaken? Komt het er met de economie ooit nog goed? Blijft het christendom in deze Nijloeverstaat overeind? Zo zijn er nog wel honderd vragen te stellen. Wij geloven dat God deze wereld niet loslaat. Dat is ook de hoop voor de Kopten. En laat dat ook de hoop voor h��l Egypte zijn.

Wat bleef me nou echt bij van deze reis? De goede band in de groep? De enorme tegenstellingen in de samenleving? Het gesprek met de Moslimbroederschap? De 'stemadviezen' die verschillende partijen voor de deur van de stembureaus boden? De diverse gesprekken met demonstranten op het Tahrir-plein? De mooie ontmoeting met betrokken christenen bij de kerk van Jos Strengholt? Ja zeker, dat ook allemaal. Absoluut.

Het meeste blijft me bij die kleine dienstknecht in de Koptische kerk op zondag. De hoofdpriester had na de afsluiting van het avondmaal de gelovigen opgeroepen vooral te gaan stemmen. Hij verzocht iedereen zijn en haar plicht na te komen. Om dat te ondersteunen ging een kleine jongen de kerk door. Aan iedereen gaf hij een instructieblaadje, hoe je wat moet doen op het stembureau. Let wel, géén stemadvies. Maar een uitleg in woorden en plaatjes hoe je moet stemmen. Vrijwel zeker een pamfletje gedrukt door de overheid.

Heel rustig en met een kleine glimlach om de mond ging hij door de kerk. In z’n mooie gewaad. De woorden van de hoofdpriester uitdragend in tekst en beeld. Bijna onopgemerkt schoof hij tussen de kerkbanken door. Maar wel: dienstbaar! Dat woord zou iedereen elke dag moeten toepassen. Wat zou de wereld er dan anders uitzien!

Peter van Dalen

Caïro / Brussel

Indrukwekkende kerkdienst bij de Kopten

Mon, 28 Nov 2011 09:12:02 +0100

Op zondag uiteraard naar de kerk, ook in hier Egypte. We zijn naar een Koptische kerk gegaan die dit voorjaar doelwit was van een aanslag. Er zijn brandbommen naar binnen geworpen en het interieur van de kerk werd grotendeels verwoest. En nu: de kerk was vrijwel geheel weer opgeknapt.

Er werd avondmaal gevierd. Mannen en vrouwen zitten in gescheiden vakken en gaan ook gescheiden aan. Iedereen loopt naar voren om een stukje brood van de priester te krijgen. Alles verloopt zeer waardig en eerbiedig. Een jonge jongen helpt de priester bij het werk. Hij deelt in de kerk een papier uit waarop instructies staan, hoe de mensen deze week moeten gaan stemmen. Met plaatjes en tekst geeft het papier stap voor stap aan hoe je je stem moet uitbrengen. En de hoofdpriester geeft een korte toelichting aan de gelovigen: ga stemmen! Dat is je plicht.

Overal in de kerk is het symbool van het kruis te zien. Zelfs in de metalen rasters voor de ramen is het kruis duidelijk te zien. Zichtbaar voor alle voorbijgangers. En dat is moedig. De kerk is doelwit geweest. En de kerk staat in een door moslims bewoonde wijk. Een getuigenis te midden van vele andersdenkenden. Te midden van mensen die de kerk graag zouden zien vertrekken. Daar staat het kruis voor iedereen zichtbaar overeind. Dat maakt je stil! Indrukwekkend!

In ons land spelen in de geschiedenis van de kerk vijandelijkheden ook een hoofdrol. Met name bij het scheuren van kerken. Soms was een artikel uit een kerkdocument de oorzaak, of kregen dominees een onoverbrugbaar verschil van mening. Tsja, zou dat niet anders hebben gekund? Was die strijd écht nodig? Hier in Caïro strijdt de kerk letterlijk op het scherpst van de snede. Die strijdende kerk verdient onze volle steun en ons gebed! Dat hebben we getoond door hier te zijn. Steun te geven aan mede-gelovigen die dag-in-dag-uit aan de frontlinie staan.

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Caïro, zondag 27-11-2011

Veel tegenstellingen in Egypte!

Sat, 26 Nov 2011 23:42:24 +0100

Vandaag vele gesprekken gevoerd: met koptische kerkleiders en jongeren, een koptische jurist en uitgever en mensenrechtenactivisten. Binnen de koptische gemeenschap zie je dat jongeren zich anders opstellen dan de ouderen. De ouderen willen graag de vrede bewaren met de vele gematigde moslims. Zij stellen zich gematigd op. De jongere kopten vinden dat te passief. Zij zeggen: waarom is er nog steeds geen onderzoek gedaan naar de moord op kopten in Alexandri� (januari 2011) en de moord in Maspiro waarbij in Ca�ro enkele weken geleden meer dan 20 kopten de dood vonden. En de Militaire Raad, die kijkt alleen naar het eigen belang, zij willen op een voor hen veilige manier vertrekken: Mubarak's einde is voor hen het schrikbeeld. Jongeren nemen het niet langer dat de kopten al zo lang gepest en achtergesteld worden. En ze vragen het buitenland om meer aandacht en hulp. Dat geeft meer spanningen maar ook meer duidelijkheid over de verhoudingen zowel binnen de koptische gemeenschap maar vooral ook in geheel Egypte.

Tevens benoemen de kopten de tegenstelling met de rest van de samenleving: er hebben in 2011 veel meer kopten de dood door gewelddadigheden gevonden dan wij weten. Wij horen niet van de vrij afgelegen dorpen waar ook kopten gedood zijn. In totaal zijn er alleen al dit jaar 250 kopten door geweld om het leven gekomen! Onvoorstelbaar. Maar ook: niet voor niets zijn er sinds een jaar al bijna 90.000 kopten uit Egypte vertrokken. En dat niet alleen omdat de economische vooruitzichten slecht zijn. Maar juist vanwege de toenemende spanningen tussen moslims en christenen.

foto: Ruben Timman / nowords.nl

Maar dan: wat te doen? Het land kent vele problemen: analfabetisme, gezondheidszorg alleen voor degenen die geld hebben, politieke instabiliteit en armoede. De EU geeft in de periode 2011-2013 450 miljoen Euro aan een reeks projecten op terreinen zoals onderwijs, gezondheidszorg, transport en afvalverwerking. Vele van onze gesprekspartners zeggen: focus àl die inspanningen op beter onderwijs en het aanpakken van analfabetisme. Dan kan men lezen en schrijven en zijn de kansen op werk groter. Met die boodschap kan ik aan de slag in het Europees Parlement.

Tenslotte, er zijn nogal wat Nederlanders die ontevreden zijn en snel wat te zeuren hebben. Als de trein 5 minuten te laat komt is voor sommigen de wereld al te klein. Iets te lang geluid gemaakt door de buren en men ontploft! Mijn advies: ga een weekje hier heen en je ziet in wat voor enorme weelde, rust en vrijheid wij in Nederland wonen. Dan neemt dat gezeur meteen af!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Caïro, zaterdag 26-11-2011

Vrijdagavond: ontspannen sfeer op Tahrirplein

Wed, 21 Dec 2011 11:08:20 +0100

Samen met Tweede Kamer-collega Jo�l Voordewind en de directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie, Gert-Jan Segers, plus enkele medewerkers ben ik nu in Ca�ro. Hoewel de Europese Unie over de periode 2011-2013 voor 450 miljoen Euro aan Egypte steun verleent voor projecten op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, transport en afvalverwerking heeft Egypte de EU geweigerd, bij de verkiezingen van komende maandag waarnemers toe te laten. Dus besloten we zelf hier heen te gaan om te zien hoe het hier maandag gaat.

Maar we zijn er natuurlijk ook om de algehele politieke situatie van Egypte te bezien. En te spreken met kerkleiders (onder andere een Koptische bisschop), journalisten en mensenrechtenactivisten. Egypte maakt heel spannende maanden door en dat merk je meest duidelijk op het Tahrirplein. Direct na onze aankomst hier zijn we dus daar heen gelopen. Het leek wel de vrijmarkt op Koninginnedag. De sfeer was gemoedelijk: kinderen liepen rond, verkopers brachten broodjes, gepofte kastanjes en drinken aan de man.

foto: Ruben Timman / nowords.nl

Al snel spraken enkele jongeren ons aan: ,,Where are you from sir? Holland? Holland is OK!” Wij informeerden naar de dag van vandaag en komende maandag. Wat het maandag wordt is onduidelijk. Ook de partij van Mubarak heeft kandidaten die mee doen aan de verkiezingen. En hoe veel aanhang krijgt de moslimbroederschap? Wat zal de toekomst brengen? Er leeft hoop maar ook vrees. En sommigen keken ons buitenlanders toch wantrouwend aan. Het is immers hun opstand, daar moeten buitenlanders zich niet in mengen.

Zaterdag de 26^e wordt een volle dag met vele gesprekken. Ik kijk er naar uit! We zijn op een historisch moment in een historisch land.

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Uit Caïro

Lees hieronder meer over de reis naar Egypte:

Kasparov schetst een somber beeld van het regime van Poetin

Tue, 08 Nov 2011 21:54:58 +0100

ECR-fractie had op dinsdag 8 november 2011 een gesprek met de Russische oppositieleider Gary Kasparov. De voormalige Russische schaakgrootmeester schetste een somber beeld van het regime van Poetin. ,,Poetin is de baas in Rusland en hij let daarbij voornamelijk op z�n eigen bankrekening", aldus Kasparov.

Peter van Dalen greep de gelegenheid aan om met zijn dubbelganger op de foto te gaan.

Europa stevent af op megacrisis als koers niet verandert

Tue, 19 Jul 2011 08:39:00 +0200

Europa is erg zenuwachtig. We zien dat met de huidige Griekse crisis zowel burgers als mensen die aan de knoppen zitten erg zenuwachtig worden. Minister De Jager wil nu de commerci�le banken gaan verplichten mee te doen aan het verlichten van de Griekse ellende. Zijn collega's zien dat anders. Commerci�le ratingbureaus hebben de ratingstatus van Portugal zo verlaagd dat de rentelast voor dat land ondragelijk wordt. En Commissievoorzitter Barroso wil als reactie hierop komend najaar een voorstel voor een "onafhankelijk" EU ratingbureau presenteren. Er is vrees voor contaminatie (d.w.z. de ellende vanuit Griekenland besmet andere landen) en daarom blokkeert de ECB, niet gehinderd door de Ministers van Financi�n, een gedeeltelijke kwijtschelding van de Griekse schuld in combinatie met een economisch herstelplan.

Rol ECB discutabel

Wat de ECB volgens het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie moet doen is de prijsstabiliteit bewaren (art. 127 VW EU). De bank mag niet rechtstreeks schuldbewijzen van lidstaten opkopen (art. 123 VW EU). Maar wat deed de bank? De ECB is niet de onafhankelijke bewaarder van een stabiele Euro gebleven, maar is partij geworden! Voor ruim 70 miljard Euro zijn schuldbewijzen van lidstaten opgekocht. Heel slim nìet rechtstreeks, maar via de open markt. Naar recht handelde de ECB dus juist. Echter, de bank heeft in strijd met de geest van artikel 123 VW EU gehandeld. En wie pakt de bank aan? Nog niemand! Toen ik Commissievoorzitter Barroso hierover bevroeg tijdens het vragenuur van het Europees Parlement in de afgelopen mei-zitting zei die: “Nee ik beweeg niet, de ECB is onafhankelijk. En ik heb het volste vertrouwen in de ECB”. Mooie woorden natuurlijk maar de bank is niet onafhankelijk meer. De ECB is zelfs zodanig partij geworden dat de bank de juiste oplossing tegenhoudt. Ik vind dat discutabel.

Wat is de oplossing?

Bang te zijn voor contaminatie en dan maar leningen blijven verstrekken is onverstandig. Onverstandig omdat dit geen echte oplossing is: een junk help je niet van z’n verslaving af door hem een kilo heroïne extra te geven. En onverstandig omdat de Nederlandse burgers dit op enig moment niet meer zullen pikken: waarom hier wel voor ruim 18 miljard bezuinigen terwijl we voor vele tientallen miljarden lenen en garant gaan staan voor wankelende economieën?

Nodig is een gedeeltelijke kwijtschelding van de Griekse schuld. Voor verstandige niet-Griekse banken is dat trouwens geen issue meer: die hebben óf die schulden door verkocht óf grotendeels afgeschreven. Het wordt tijd dat Europa de Grieken de echt helpende hand toesteekt. Dat wil zeggen: stoppen met het kaal plukken van de laatste restjes sterkte in de Griekse economie die dreigen weg geprivatiseerd te worden. En een meerjaren herstelplan maken: versterk die delen van de economie die het nog goed doen (zoals scheepvaart en toerisme) gekoppeld aan een adequaat belastingplan - inclusief handhaving - opdat die befaamde 1000 Griekse families ook meebetalen. Dan krijgt het land weer lucht voor de toekomst en hebben de schuldeisers nog zicht op enige terugbetaling. De ECB als grote belanghebbende blokkeert deze aanpak. De Ministers van Financiën hebben evenmin een duidelijke, gezamenlijke koers voor ogen. Die is wel nodig want anders volgt totale besmetting waar iedereen heel ziek van wordt. Dat is dan de megacrisis omdat de koers niet is veranderd!

Doen Isra�lische bedrijven zaken met Iran?

Mon, 30 May 2011 11:12:21 +0200

Jeruzalem 26 mei 2011 - Deze vraag is hier vandaag "breaking news": doen Isra�lische bedrijven zaken met aartsvijand Iran? Het dagblad Haaretz kwam vanmorgen met het bericht dat ten minste 200 internationale bedrijven die in Isra�l actief zijn, intensieve handel drijven met Iran. Dat is hier bij wet verboden. Onder de genoemde bedrijven zijn de Isra�lische elektriciteitsmaatschappij, de Isra�lische luchthavenmaatschappij en een grote investeringsmaatschappij van de gebroeders Ofer.

Deze en vele andere bedrijven zouden investeren in de Iraanse energie industrie en in transportbedrijven zoals scheepvaartondernemingen. Strategisch dus uiterst gevoelige economische sectoren. Over de omvang van het bedrag waarin wordt gehandeld lopen de meningen uiteen, maar zeker is dat het om ten minste een paar honderd miljoen Euro per jaar gaat.

Vanmorgen vroeg had ik met enkele collega’s overleg met ministers uit het Israëlische kabinet. Zij verklaarden een onderzoek te starten naar deze praktijken. Kort daarna spraken we diverse leden van het Israëlische parlement, de Knesset. Dr. Nachman Shai van de oppositiepartij Kadima kondigde aan volgende week in het vragenuur aan het Kabinet de kwestie meteen aan de orde te stellen.

Grote vraag is natuurlijk: wat is hier aan de hand? Verdienen Israëlische bedrijven inderdaad kapitalen aan de handel met aardsvijand Iran? Tot nu toe blijft het gissen naar wat er echt gebeurt. Het kan zijn dat een aantal slimme juristen gaten in de wetgeving heeft ontdekt. En dat men door die gaten heen op een legale manier geld verdient aan die verboden handel. Het kan ook zijn dat de bedrijven in kwestie weliswaar in Israël werken, maar dat zij buiten Israël staan geregistreerd. Dan is die handel misschien niet verboden.

Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat een fors aantal bedrijven de boel gewoon oplicht en ondanks het verbod handel drijft met de islamitische republiek Iran. In Nederland kennen wij die truc ook: in de Tachtigjarige oorlog met Spanje hebben vele Hollandse kooplieden fors geld verdiend met het leveren van wapens aan de Spaanse vijand, al dan niet via tussenpersonen.

We gaan dus zeker meer horen over deze gevoelige kwestie. Misschien volgende week al bij het debat in de Knesset. Wordt vervolgd!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Lid van de Europese fractie van Conservatieven en Hervormers. Deze fractie is de vierde grote fractie in het Europees Parlement. Van Dalen is lid van het fractiebestuur en dat bestuur voert deze week in Israël gesprekken met ministers, parlementariërs en vertegenwoordigers van kerken en het bedrijfsleven.

Drijvende bommen tegen Isra�l

Sat, 28 May 2011 09:34:46 +0200

Jeruzalem 26 mei 2011 - Zo kun je eigenlijk het beste deze moordwapens beschrijven: drijvende bommen tegen Isra�l. We kregen meer over deze wapens te horen tijdens een zogenoemde briefing door de Isra�lische marine. Wij hadden om die afspraak gevraagd omdat we weten dat er binnenkort weer een vloot van schepen naar de Gaza-strook zal varen. De bemanning van die Schepen heeft veel sympathie voor Hamas. En men gaat daarom hulpgoederen per schip naar de Gaza-strook brengen om de zogenoemde Isra�lische blokkade te breken. Maar die blokkade is internationaal overeengekomen en afgesproken met akkoord door de Palestijnse Autoriteit. Bovendien zijn de grenzen met Gaza na de machtswisseling in Egypte geheel open aan die kant dus goederen komen gewoon vrij in en uit de Gaza-strook.

Maar goed, wij kregen dus inlichtingen over die nieuwe vloot die er aan komt. Maar niet alleen dat. De marinemensen vertelden ons ons, ondersteund met vele foto’s, ook over de “Floating Improvised Explosive Devices”. Dat zijn drijvende bommen. Die worden vanuit de Gaza-strook in zee geworpen en dan naar open zee gesleept tot voor de kust van Israël. Soms ook kunnen die bommen zichtzelf aandrijven en drijven ze gericht naar het noorden.

En dan komt er een moment dat die bommen worden aangeraakt. Dat kan door een visserman zijn die het net ophaalt. Dat kan een kind zijn dat op het strand van Askelon speelt. Het kan een hulpverlener zijn die checkt of er misschien iemand in het water drijft. Raak je het pakket aan dan gaan die bommen af. En zo zijn er in de afgelopen jaren meerdere Israëlische vissers, recreanten en functionarissen gewond of zelfs gedood.

Bij onderzoek van die al of niet ontplofte bommen (de meeste bommen worden óf tijdig onschadelijk gemaakt óf zinken voortijdig naar de zeebodem) blijkt steevast, dat het materiaal uit Iran afkomstig is. Dat is ook gebleken bij allerlei wapentransporten. Iran weet op tal van manieren wapens te leveren aan Hamas of Hezbollah. Dat gebeurt vaak in containers. Op de laadbrief staat dan bijvoorbeeld dat die container een lading zakken chemisch zout bevat. Of andere chemische producten. Opent een douanier in bijvoorbeeld Syrië dan die container dan zit er op het oog inderdaad in, wat op de papieren staat. Maar ga je graven tussen die zakken dan komen tal van wapens tevoorschijn. Tot zeer geavanceerde grond-grondraketten toe.

Wie gelooft dat er met Iran, en met z’n voorposten in Gaza (Hamas) of Libanon (Hezbollah) constructieve besprekingen over bijvoorbeeld vrede zijn te voeren moet langs de stranden van Israël maar eens navragen, wat “Floating IED’s” zijn. Dat geeft meteen een heel andere kijk op de zaak!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Ophef over traditionele kruidengeneesmiddelen

Fri, 20 May 2011 12:31:17 +0200

We hebben de laatste tijd veel bezorgde e-mails en telefoontjes gekregen over de Richtlijn Traditionele Kruidengeneesmiddelen. Op internet circuleren er verhalen zoals: gaat Europa nu de brandnetelthee uit mijn eigen tuin verbieden? Nee, dat is niet het geval. Wat is er dan wel aan de hand?

Sommige planten bevatten bestanddelen die gebruikt kunnen worden als geneesmiddel. Hoewel deze kruidengeneesmiddelen ´natuurlijk´ zijn, kunnen ze toch een gevaar vormen voor patiënten: denk bijvoorbeeld aan allergische reacties. Daarom moeten ze, net als alle andere medicijnen, worden goedgekeurd om voor de patiënt de veiligheid en de kwaliteit te waarborgen.

Een aantal van deze kruidengeneesmiddelen wordt al geruime tijd gebruikt in Europa (minimaal 15 jaar) en heeft daarom het predicaat ´traditioneel´ gekregen. Voor deze groep komt er een lichtere, eenvoudige en goedkopere registratie-procedure dan voor normale medicijnen. Er hoeven bijvoorbeeld geen uitgebreide klinische onderzoeken te worden gedaan, omdat het geneesmiddel vaak al decennia op de markt is.

In 2004 is de Europese Richtlijn waarin dit wordt geregeld goedgekeurd door het Europees Parlement. Deze wetgeving had een, uitzonderlijk lange, overgangsperiode van 7 jaar waarin producenten hun geneesmiddelen konden aanmelden. Deze periode is nu voorbij en vanaf 1 mei 2011 zijn deze regels gaan gelden.

De EU gaat dus geen planten, kruiden, vitaminen of behandelmethodes verbieden. Het is slechts een vereenvoudigde toelatingsprocedure voor traditionele kruidengeneesmiddelen. Voor 2004 moesten deze immers aan dezelfde eisen voldoen als ´normale´ geneesmiddelen. Het wordt dus nu juist gemakkelijker voor traditionele kruidengeneesmiddelen om als medicijn erkend te worden.

Tot slot nog iets over de Nederlandse situatie. In Nederland komt een groot deel van de kruiden als voedingssupplement voor, bekende voorbeelden zijn de kruidenpreparaten met valeriaan voor een goede nachtrust, Echinacea, of Sint-Janskruid. Deze kunnen gewoon als voedingssupplement op de markt blijven en hoeven niet te worden geregistreerd als geneesmiddel.

Mocht je als (Nederlands) bedrijf een kruidengeneesmiddel willen laten registreren dan kan dat bij het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG). Er zijn in Nederland zo’n 40 aanvragen ingediend voor kruidengeneesmiddelen in de afgelopen 7 jaar. Bij de aanvraag wordt alleen gekeken naar de kwaliteit en de veiligheid. Voor zover bekend zijn er nog geen aanvragen afgewezen. Ook is hulp bij de dossier aanvraag mogelijk mochten er onduidelijkheden zijn. (zie http://www.cbg-meb.nl)

Landen moeten failliet kunnen gaan (Volkskrant)

Thu, 28 Apr 2011 09:53:20 +0200

De huidige aanpak van de Europese schuldencrisis maakt de problemen alleen maar erger. Europa moet af van het taboe op kwijtschelding. Volgens Peter van Dalen (Europarlementari�r voor de ChristenUnie) en Ren� Tissen (hoogleraar bedrijfskunde aan de Nyenrode Business Universiteit) laat Europa stelselmatig na wat particulieren met schulden wel doen: zich failliet laten verklaren om met een schone lei opnieuw te beginnen.

Als burgers onverhoopt in de schuldsanering terechtkomen, gaan ze failliet. Zij leven dan gedurende vijf jaar op het absolute bestaansminimum. Daarna zijn ze er van af. Dat geeft lucht, en dat vooruitzicht alleen al verschaft velen de motivatie om hard aan de eigen toekomst te werken. Immers: hoe eerder uit de ellende, hoe beter.

Zo werkt het ook bij de lidstaten van de Europese Unie. Wij bepleiten daarom een Umdenken, een heroverweging van het tot nu toe gevoerde Europese beleid. Dat kan door de staatsschuld af te stempelen waardoor in feite (aanzienlijke delen van) die schulden worden kwijtgescholden. Vergelijk het met de aanpak die president George Bush en de Britse premier Tony Blair in de jaren negentig toepasten ten aanzien van een reeks landen in Afrika die enorme schulden hadden.

Verdienvermogen

Tevens wordt een norm ontwikkeld voor de maximale toekomstige staatsschuld in relatie tot het gemiddelde economisch verdienvermogen van Europa, bijvoorbeeld 60 procent van het Europees bruto binnenlands product met een maximaal begrotingstekort van 3 procent, ofwel de oude Zalmnorm.

Natuurlijk beseffen wij dat deze harde aanpak een forse ‘shake-out’ zal veroorzaken bij een aantal banken, pensioeninstellingen en obligatiebezitters. Maar wij denken dat we daar doorheen moeten. Het wordt niet fijn zonder pijn.

Opeenstapelen

De Europese regeringsleiders volgen momenteel precies de tegenovergestelde weg, namelijk die van het opeenstapelen en doorschuiven van schuld op schuld. Griekenland, Ierland en Portugal krijgen weliswaar een schuldenregeling aangeboden c.q. opgedrongen op basis van goedkope(re) kredieten, maar hun schuld neemt erdoor toe, en zeker niet àf. Deze aanpak is desastreus: het is schuld met meer schuld oplossen.

Dat is hetzelfde als een zwart gat met nieuw licht vullen: dat gat wordt niet lichter maar groter. Zowel de bevolking van de betrokken lidstaten als de burgers in de andere lidstaten verzetten zich tegen de nu gevolgde aanpak: zie bijvoorbeeld de enorme verkiezingswinst van ‘de ware Finnen’. Zij hadden als inzet bij de verkiezingen het stopzetten van het door Van Rompuy, Trichet en Barrosso bedachte noodhulpsysteem. Burgers weten immers maar al te goed dat bezuinigingen alleen effectief zijn als schulden erdoor afnemen en niet toenemen.

Kwijtschelden

Door het kwijtschelden van staatsschuld ontstaat uiteindelijk ruimte om aan een nieuwe toekomst te werken. Waarschijnlijk zullen lidstaten en burgers Europa belangrijker gaan vinden omdat Europa hen in tijden van nood daadwerkelijk de helpende hand heeft toegestoken.

Is kwijtschelding hét medicijn voor alle kwalen in Europa? Ook in dit verband werkt het huidige Europese beleid averechts. Het roept onzekerheid en onrust op en neemt energie bij mensen weg. De neergang van complete lidstaten is een kwestie van tijd.

Een belangrijk tegenargument voor het kwijtschelden van schulden heeft te maken met de banken, de grote ‘systeembanken’ wel te verstaan. Daaronder vallen de centrale banken van de lidstaten en de Europese Centrale Bank. Die treden op als commerciële handelspartner voor de lidstaten en zijn dus zowel aankopende als verkopende partij van staatsschuld. Hier zijn grote bedragen aan commissies en andere vergoedingen mee gemoeid, en dat verklaart de handhaving en uitbreiding van het schuldsysteem door de Europese regeringsleiders. Door kwijtschelding van staatsschulden eindigt dit systeem van vrije en ongecontroleerde verhandelbaarheid van staatsschuld.

Onrust

Opgemerkt moet worden dat het huidige, chaotische schuldenbeleid waarschijnlijk zelfs zwaardere consequenties heeft. Te verwachten is dat de combinatie van oplopende lasten voor burgers (door extra belastingen) en afnemend verdienvermogen (door werkloosheid) binnenkort tot heel veel onrust zal leiden. Vaststaat dat na kwijtschelding een nieuwe groep van Europese banken ontstaat die beter past bij de behoefte van burgers. Er zullen spaar- en zakenbanken ontstaan die aan afzonderlijke kredietverlening doen via controleerbare risiconormen en -profielen, maar zonder de talrijke mogelijkheden van grensoverschrijdend speculatief handelen. Er ontstaat een pan-Europese stabiliteit als basis voor economische groei en welvaart.

Is het denkbaar dat staatsschulden binnenkort worden kwijtgescholden? We hopen het wel, maar verwachten het niet. Er is politieke wil voor nodig. Die ontbreekt, en wel om één reden: rondom kwijtschelding van schuld hangt een taboe. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten, zo wordt veelal geredeneerd uit angst voor de herhaling van fout gedrag. Daarom moet een systeem van kwijtschelding achteraf - dus met terugwerkende kracht - worden toegepast. Bijvoorbeeld na een periode van strenge sanctionering van vijf tot tien jaar. Automatische sancties op begrotingsdiscipline moeten fout gedrag in de toekomst voorkomen.

Is kwijtschelding hét medicijn voor alle kwalen in Europa? Dat is moeilijk hard te maken. Onze aanpak is hard, maar een beter alternatief dan de huidige crisisaanpak waarbij schulden door nieuwe schulden blijven groeien. En het is wel de oplossing voor een van de belangrijkste problemen van dit moment, namelijk voor het gebrek aan economische toekomst van velen en het afhaken van onze burgers die daar het gevolg van is. Het wordt tijd voor Europees Umdenken.

Dit opinieartikel verscheen op 28 april in de Volkskrant.

Minder praten, meer actie

Wed, 30 Mar 2011 10:27:08 +0200

De EU moet een steviger standpunt innemen tegen kastendiscriminatie. Kastendiscriminatie tast de rechten van 260 miljoen mensen wereldwijd aan. Hiertegen moeten we actie ondernemen door middel van de Europese diplomatieke dienst (EEAS). Deze dienst moet kastendiscriminatie tot prioriteit maken. Daarvoor heb ik ook in het Europees Parlement gepleit tijdens een hoorzitting over kastendiscriminatie.

Kastendiscriminatie komt voornamelijk voor in Zuid-Azië, en is een consequentie van een hiërarchisch gestructureerd systeem dat mensen beoordeelt naar de kaste waarin ze zijn geboren. De Dalits vormen de laagste kaste en worden gezien als ‘onrein’. Dalits zijn veel vaker dan andere groepen slachtoffer van verkrachting, moord, en moderne slavernij. Ze worden ook gediscrimineerd bij de verdeling van basisbehoeften, zoals onderwijs, gezondheid, en politieke participatie.

In februari was er in het Europees Parlement een hoorzitting over kastendiscriminatie. Soortgelijke bijeenkomsten over dit onderwerp zijn ook in het verleden gehouden. Zo heeft het Europees Parlement heeft in 2007 een resolutie aangenomen over de mensenrechten van de Dalits in India, waarin met zorg wordt vastgesteld dat het de EU ontbreekt aan wil om het probleem van kastendiscriminatie aan de orde te stellen bij de Indiase regering. Helaas heeft de EU weinig werk gemaakt van de aanbevelingen die in de resolutie werden gedaan.

India heeft meerdere malen geprobeerd het internationale debat over kastendiscriminatie tot zwijgen te brengen, omdat het om een intern probleem zou gaan. Dit zou ons echter niet moeten intimideren om de strijd voor mensenrechten te stoppen. We hebben het over een groep van 260 miljoen mensen die worden gediscrimineerd, dat is meer dan de bevolking van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland en Nederland bij elkaar! Er zijn wel degelijk middelen die de EU kan aangrijpen om te blijven vechten tegen dit onrecht tegen de mensheid, dat de VN-Hoge Commissaris voor mensenrechten zelfs vergeleek met apartheid en slavernij.

Wat we bijvoorbeeld kunnen doen, is de kastendiscriminatie tot speerpunt van de Europese buitenlandse dienst maken in alle relaties met landen waarin het kastensysteem bestaat. We moeten vechten tegen kastendiscriminatie zoals in het verleden -met alle mogelijke diplomatieke middelen- tegen de apartheid werd gestreden. Als onderdeel hiervan moet de EU-steun aan projecten die Dalits in Zuid-Azië ondersteunen verder worden uitgebreid.

Een andere prioriteit zou moeten zijn dat kastendiscriminatie specifiek wordt benoemd in het vrijhandelsverdrag waarover momenteel tussen de EU en India wordt onderhandeld. Het is algemeen bekend dat India een hoofdstuk over duurzame ontwikkeling in het handelsverdrag tegenhoudt. Daarin zouden zaken als arbeidsrechten, bescherming van gemarginaliseerde en kwetsbare groepen en andere basale mensenrechten omschreven moeten worden. Geen handelsverdrag is het waard om onze ogen te sluiten voor de miljoenen slachtoffers, die in het geval van India, lijden aan de consequenties van kastendiscriminatie. Zoals we apartheid in Zuid-Afrika niet konden aan zien, moeten we ook nu opstaan tegen dit onrecht.

Ik wil India niet voorschrijven wat ze moet doen, maar de leiders van India moeten inzien dat de Europese kiezers verlangen dat de EU duurzame ontwikkeling als hoofdstuk opneemt in handelsverdragen, zeker wanneer er zorgen zijn over de basale mensenrechten.

Dit onderwerp moet op de Europese agenda blijven staan. We moeten niet bang zijn om onze handelspartners hiermee te confronteren. Ik ben sinds het begin van mijn termijn als Europarlementariër persoonlijk betrokken bij dit onderwerp, vooral door mijn lidmaatschap van de India-delegatie. Ik heb bij verschillende gelegenheden het onderwerp kastendiscriminatie ter sprake gebracht in het Europees Parlement, ook in relatie met kinderarbeid, waar Dalit-kinderen vaak het slachtoffer van zijn.

Er zijn al heel wat gesprekken gevoerd over deze kwestie, maar helaas hebben ze niet geresulteerd in veel concrete actie. Dat zou nu moeten gebeuren. Genoeg gepraat, tijd voor actie!

Dit artikel verscheen in het Engels in de Europese krant New Europe.

Boetes rij- en rusttijden wegvervoer: een wirwar waar een eind aan moet komen

Fri, 04 Mar 2011 10:57:17 +0100

Geregeld spreek ik met chauffeurs. En met beleidmakers in het wegvervoer. En welk onderwerp ook op de agenda staat, iedere keer weer komt ook de huidige rij- en rusttijdenregeling ter sprake. En terecht. Als je de verhalen hoort over hoge boetes, onbegrijpelijk opgelegde boetes, de kwalijke behandeling van chauffeurs, de stress van de handhavers, dan hoor ik opnieuw: de huidige rij- en rusttijdenregeling werkt niet goed. Vorige week nog hoorde ik dat op een bepaalde snelweg in Spanje per jaar 180 miljoen euro wordt opgehaald met boetes van buitenlandse vrachtwagenchauffeurs. Ongelooflijk! Dat is 1% van wat Nederland de komende jaren moet bezuinigen, en in Spanje halen ze dat geld binnen op een stuk snelweg. Kennelijk zijn in Spanje niet de parkeeropbrengsten het sluitstuk van de begroting, maar de boetes betaald door buitenlandse vrachtwagenchauffeurs!

Sinds ik in 2009 Vicevoorzitter van de Transportcommissie van het Europees Parlement werd heb ik het onderwerp rij- en rusttijden op mijn prioriteitenlijstje gezet. Er moet een oplossing worden gevonden voor de huidige problemen. In mei 2010 heb ik daarom een middag over de rij- en rusttijden georganiseerd in Utrecht waar ik alle Nederlandse betrokkenen heb uitgenodigd hun opvattingen over de rij- en rusttijdenregeling naar voren te brengen. Chauffeurs, handhavers, vakbonden, ondernemers, het Ministerie en verladers vertelden over hun ervaringen met de rij- en rusttijden. Opvallend was dat het overgrote gedeelte van de aanwezigen vertelde niet uit te zijn op aanpassing van de huidige wetgeving, maar voorkeur te geven aan eenduidige handhaving van de wetgeving op de Europese wegen. Opvallend, omdat ik van tijd tot tijd berichten lees dat mensen die betrokken zijn bij de rij- en rusttijdenregeling, de hele regeling zouden willen herzien.

Ik begrijp die wens wel maar toch ben ik huiverig voor totale herziening van de bestaande regeling. Als ik zo om mij heen kijk in de Transportcommissie van het Europees Parlement dan heb ik er helaas niet alle vertrouwen in dat als de regeling wordt herzien, er echt vooruitgang wordt geboekt. Bijvoorbeeld: meerdere collega’s benaderen het wegvervoer als iets dat vurig bestreden moet worden. Dus als we de wetgeving zouden herzien is het best mogelijk dat we met een resultaat worden opgescheept waarmee we veel verder van huis zijn.

De nationale bijeenkomt in Utrecht vond ik zo nuttig dat ik besloot een Europese bijeenkomst in Brussel te organiseren. Op 22 maart gaat het er van komen. Samen met mijn Oostenrijkse collega Ranner heb ik de Europese Commissie uitgenodigd om te komen luisteren naar de verhalen van onder meer de Europese Verkeersveiligheid Organisatie, de Europese wegvervoerondernemers en de Europese vakbonden. Ook komen twee zelfstandige chauffeurs hun persoonlijke verhaal vertellen. Hopelijk is de Europese Commissie dan overtuigd dat de huidige toepassing van de rij- en rusttijdenregeling onacceptabel is. De Europese Commissie is namelijk de verantwoordelijke instantie die de huidige problemen op moet lossen.

Mijn insteek voor 22 maart is dat de Europese Commissie werk gaat maken van een heldere en ondubbelzinnige interpretatie van de huidige wetgeving, en dat die langs alle Europese wegen gaat gelden. Dat maakt het werk van de handhaver eenvoudiger en de chauffeur weet dan waar hij aan toe is. De bestaande wirwar die we nu hebben moet echt stoppen! Ik kijk uit naar de bijeenkomst op 22 maart.

EU-belastingen zetten het machtsevenwicht op scherp

Wed, 02 Mar 2011 09:55:54 +0100

De afgelopen maanden laaide de discussie over een EU-belasting weer op. Een belangrijke discussie omdat de uitkomst ervan de machtsverhouding bepaalt tussen Brussel en de nationale hoofdsteden. Bovendien is dit debat nu extra van belang omdat in de komende maanden ingrijpende besluiten gaan worden genomen over de toekomst van Europa. Er ligt het plan van Merkel en Sarkozy over verregaande economische integratie in de Eurozone. Tevens komt de Europese Commissie met voorstellen voor de begroting 2012, de Financi�le Meerjarenperspectieven plus een herziening van het Eigen Middelenbesluit. Al deze zaken gaan over de vormgeving van de Europese integratie. De roep om een eigen EU-belasting is daarom tegelijk een roep om meer macht voor de EU. Die roep zet het machtsevenwicht tussen Brussel en de nationale hoofdsteden op scherp.

SGP+

Het recht om zelf belasting te heffen is een van de oudste en meest fundamentele rechten van iedere natiestaat. De wens van een meerderheid in het Europees Parlement om eigen belastingen te gaan heffen is gekoppeld aan de wens, meer macht te concentreren in Brussel. Meer eigen geld betekent immers meer eigen macht. Met eigen belastingen voor de EU slaat de machtsbalans door ten nadele van de lidstaten. Dat is onnodig want de huidige werkwijze functioneert, met een enkele aanpassing, goed. We hebben het Stabiliteits- en Groeipact (SGP). Dat pact is er gekomen juist op voorstel van Duitsland: dat land moest de harde Duitse mark loslaten en wilde dat de Euro ook stevig zou worden. Dus werd er bepaald dat de Eurolanden geen structurele tekorten op de begroting mogen hebben en kwam er een onafhankelijke Europese Centrale Bank die zou waken over de prijsstabiliteit. De afspraken in dat goede Pact moeten worden nagekomen, en aangevuld met sancties voor lidstaten die structureel die doelstellingen negeren. Een aangepast SGP, zeg maar een SGP+, behoudt de machtsbalans tussen Brussel en de lidstaten.

Hoger budget

De Europese Commissie meent dat met de invoering van een EU-belasting de nationale afdrachten naar beneden kunnen, wat goed zou zijn voor de positie van de zogeheten nettobetalende landen, zoals Nederland. Dat is een voor de EU volstrekt ongekende beweging. De EU is namelijk altijd op zoek naar meer geld. Zo presteerden de Europese Commissie en een meerderheid van het Europees Parlement het zelfs nog in de huidige crisistijd, de begroting voor 2011 met 6% te willen laten groeien. De EU kennende wil de Europese Commissie de inkomsten van de EU-belasting voluit gaan gebruiken en zullen de nationale afdrachten amper verminderen. Jammer genoeg werd deze denklijn onlangs bevestigd door Alain Lamassoure, voorzitter van de budgetcommissie van het Europees Parlement. Hij verklaarde dat door EU-belastingen het EU-budget omhoog gaat. Die verhoging was volgens hem in de huidige economische tijd politiek helaas niet te realiseren met het verhogen van de nationale afdrachten. Voor dit soort argumenten pas ik sowieso, maar in een tijd waarin elke overheid de broekriem moet aanhalen, is dit helemaal ongelooflijk.

Bovendien is het in Brussel not done om te praten over lagere uitgaven van de EU. Terwijl daar legio aanleiding voor is. Talloze voorbeelden zijn met gemak te noemen waarom de uitgaven niet hoeven te stijgen -integendeel!- als ze maar beter worden ingezet. Neem de Structuurfondsen: die zijn van oorsprong opgezet om de arme regio’s in Europa te steunen in hun ontwikkeling. Maar echt arme regio’s zoals Bulgarije, Roemenië en de Baltische staten krijgen samen amper 12% uit dat budget. Ik vind het onzin dat wij fietspaden in Nederland mede betalen uit die fondsen: daar zijn die fondsen niet voor bedoeld. En het geeft een hoop rondpompen van geld; proberen terug te halen wat je eerst hebt weggebracht. Onnodig ingewikkeld!

Of neem de nieuwe Europese Diplomatieke Buitenlandse Dienst. Ook daar kan de kam doorheen. Op een eiland als Barbados heeft de EU-ambassade daar 46 medewerkers, negen meer dan de Britse ambassade ter plaatse. Ook de 53 EU-ambassade medewerkers in Madagaskar lijken mij niet echt noodzakelijk, noch de 92 in Marokko. De 91 in India of de 113 in Rusland kan ik dan nog wat beter begrijpen. Maar als je alleen maar voorstelt om hierover eens na te willen denken springen mensen als Verhofstadt (liberale fractievoorzitter in het EP) verontwaardigd overeind. Het bedreigt zijn droom van meer Europa, een groter Europa waarin hij vooral de eerste viool wil spelen. In het tot op het bot verdeelde België gaat hem dat al helemaal niet meer lukken natuurlijk.

En wat zien we dus? Een meerderheid van het EP wil alleen maar meer geld, liefst in de vorm van EU-belastingen. Juist afgelopen week heeft die meerderheid al een eerste voorstel gedaan voor de 2012-begroting: plus 3,9% !!

Goed evenwicht tussen Brussel en de lidstaten

Juist als we willen dat de EU geloofwaardig blijft bij de burger, moet de positie van de lidstaten sterk blijven. Niet alleen het Europees Parlement, maar juist en vooral de nationale regeringsleiders moeten de afdrachten aan Europa verantwoorden. De regeringsleiders worden gecontroleerd door de nationale parlementen en kunnen met een duidelijke opdracht naar Europa gestuurd worden. Juist afgelopen week heeft de Tweede Kamer in een motie van collega Slob die boodschap nog eens duidelijk gemarkeerd: geen Europese politieke Unie!

Kortom, het is gezond dat er een evenwicht bestaat tussen de lidstaten en de Europese Unie over de financiën. Vergeet niet, dankzij de lidstaten is de begroting van 2011 niet gestegen met 6% maar met 2,9%. 0% was uiteraard beter geweest maar 6% was echt totaal buiten de realiteit. Die balans raakt uit evenwicht als er EU-belastingen zouden komen. Dan ontbreekt de rem vanuit de nationale hoofdsteden. Laat de Europese Unie maar vechten voor haar budget. Dat kost moeite maar is de beste remedie om de uitgaven niet de pan uit te laten rijzen.