Blokland (Cristenunie), schriftelijk. – Wij moeten af van het idee dat als iets in de lidstaten slecht gaat, het hoog tijd wordt dat Europa zich ermee bemoeit. Natuurlijk erken ik dat het slecht is gesteld met de leefomstandigheden van veel dieren in dierentuinen. Ik deel het standpunt dat mevrouw McKenna laatst innam: ’ Voor veel dieren is een dierentuin helemaal niet geschikt.’ Maar dat is een andere discussie. Bij het verslag van collega White gaat het om de vraag of je de regels voor dierentuinen op Europees niveau moet maken. Ik meen ten stelligste van niet en daarom heb ik tegen het verslag gestemd.

De argumenten om Europese wetgeving voor dierentuinen in het leven te roepen zijn namelijk niet sterk. Dit is één van de onderwerpen waarbij de Europese Commissie te hard van stapel is gelopen. Terecht heeft de Raad in Edinburgh de Commissie teruggefloten. Maar collega White wil in zijn verslag weer terug naar het pre-Edinburghstadium: hij wil een richtlijn, geen aanbeveling, en dan ook nog een richtlijn op de rechtsgrondslag 100A en 130S. Laatst heb ik dit voorbeeld aan een Nederlandse bezoekersgroep van gemeenteraadsleden voorgelegd. Men was het er heel gauw over eens: ’ Hier heeft Brussel niets mee te maken’ . En die groep was niet mijn eigen achterban!

In juridisch opzicht staat het Europees Parlement evenmin sterk. Volgens het subsidiariteitsbeginsel is de Unie hier niet bevoegd en dient zij derhalve in dit concrete geval niet op te treden. De discussie over het wettelijk instrument is dus volstrekt overbodig. Hoogstens kunnen we het al of niet doen van een aanbeveling overwegen. Gelet op de ernst van de situatie in veel dierentuinen lijkt me een aanbeveling op zijn plaats.

De uitvoerige ontwerpaanbeveling van de Commissie (bijna een richtlijn) is meer dan voldoende. Daaraan hebben de lidstaten en de dierentuinen hun handen vol, om nog maar niet te spreken van het kostenplaatje. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van velen, maar een richtlijn hierover is echt teveel van het goede.