Toch blijft de resolutie nog steeds gekenmerkt door dirigisme. De Europese Commissie moet een gedragscode voor Europese multinationals opstellen. Er moet een Europees sociaal kwaliteitskenmerk komen en een vertrouwenscontact tussen distributeurs, fabrikanten en toeleveranciers.

Bovendien trekken wij de grens tussen het publieke en het private terrein geheel anders dan collega Sainjon. Hij ziet de overheid blijkbaar als een soort oplosser van alle problemen. Door op deze wijze de publiekrechtelijke en de privaatrechtelijke sfeer te vermengen, ontkent hij de eigen aard en verantwoordelijkheden van enerzijds het openbare bestuur, anderzijds het bedrijfsleven.

Een onderneming is primair een economische organisatie, al draagt zij verantwoordelijkheden op vele terreinen zoals milieuzorg en sociaal beleid. Aan ondernemingen mogen evenwel geen publiekrechtelijke bevoegdheden worden toegekend en ze kunnen en mogen zich dan ook niet als overheid gedragen.

De mogelijkheden tot sturing zijn voor publieke instellingen naar hun aard beperkt. De overheden dienen voorwaarden te scheppen voor het functioneren van maatschappelijke verbanden. De rapporteur vraagt alsof dat vanzelfsprekend is de Europese Commissie allerlei maatregelen te nemen zonder afweging of dat wel een taak is voor de Europese Unie.

Vanuit het subsidiariteitsbeginsel gezien, hebben we het vooral over taken van de lidstaten. De Europese instellingen zijn immers geen staatsorganen maar bovennationale gezagsdragers aan wie een beperkt aantal bevoegdheden zijn gedelegeerd. De rapporteur verliest dit helaas uit het oog. Daarom kunnen wij ook dit verslag niet steunen.